Karanlık Korkusu

İlk kez bir otobüsün camında gördüm o kadını

Yaslamıştı kafasını, dalgalanmıştı saçları

Çeker gibi perdeyi gidişlerine... aydınlatırdı sanki sessizliği

Uzaktan sallasam bile elimi, tutamayacağını bildiğimden sakindim

Ne çare gitme demek, ne de çare gitmek..

İlk kez kaldırımda yürürken gördüm o kadını,

Sonbahar gibi esiyordu etekleri,

Çarpar gibi ayaklarına yapraklar, vazgeçtiği, kaybettiği seneleri itiyordu

Peşinden koşup, atkısından tutsam bile, dönüp bakmayacağını bildiğimden yürüdüm

Hem ne çare gitme demek, ne de çare gitmek...

İlk kez ağlarken gördüm o kadını

Sıyrılmıştı yüzü kibirden, işte tam o an ben de öldüm..

Korkar gibi karanlıktan.. Korkar karanlıktan

Gitsem yanına, ovsam sırtını, okşasam saçlarını.. kaçacağını bildiğimden beklerim

Yok.. yok bişeycik olmaz demek ne çare... orada.. tam orada korkuyor işte.

Hiç kimsenin ona tek satır yazmadığı bir şeyleri yazmak,